1. Η προσέγγιση διοικητών

Ο στρατηγικός ηγέτης επικεντρώνεται στη διατύπωση της στρατηγικής, εφαρμογή της αυστηρών λογικής και της ανάλυσης. Ο ηγέτης είτε αναπτύσσει τη στρατηγική ο ίδιος είτε εποπτεύει μια ομάδα των αρμόδιων για το σχεδιασμό υπεύθυνων για τον καθορισμό του βέλτιστου σχεδίου δράσης για την οργάνωση. Χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά τέτοια εργαλεία όπως τις καμπύλες εμπειρίας, την αύξηση/το μερίδιο μητρών και τη βιομηχανία και την ανταγωνιστική ανάλυση.

Αυτή η προσέγγιση εξετάζει το παραδοσιακό στρατηγικό διοικητικό θέμα "πώς μπορώ, ως γενικός διευθυντής, να αναπτύξω μια στρατηγική για την επιχείρησή μου που θα καθοδηγήσει ημέρα-σήμερα τις αποφάσεις υπέρ των πιο μακροπρόθεσμων στόχων μου;"Μόλις καθοριστεί η"καλύτερη "στρατηγική, ο ηγέτης την περνά εμπρός στους υφισταμένους που καθοδηγούνται στον ανώτερο υπάλληλο τη στρατηγική.

Ο ηγέτης δεν παίρνει έναν ενεργό ρόλο στην εφαρμογή της στρατηγικής. Ο στρατηγικός ηγέτης είναι πρώτιστα φιλόσοφος/αρμόδιος για το σχεδιασμό παρά έναν πράττοντα. Η προσέγγιση διοικητών βοηθά τον ανώτερο υπάλληλο να λάβει τη δύσκολη καθημερινή απόφαση από μια στρατηγική προοπτική.

Εντούτοις, τρεις όροι πρέπει να υπάρξουν για την προσέγγιση για να πετύχουν:

• Ο ηγέτης πρέπει να χειριστεί αρκετή δύναμη να διατάξει την εφαρμογή ή, η στρατηγική πρέπει να αποτελήσει λίγη απειλή για την τρέχουσα διαχείριση, διαφορετικά η εφαρμογή θα επικριθεί.
• Οι εξακριβωμένες και έγκαιρες πληροφορίες πρέπει να είναι διαθέσιμες και το περιβάλλον πρέπει να είναι εύλογα σταθερό για να επιτρέψει σε τις για να αφομοιωθεί.
• Ο στρατηγικός (εάν δεν είναι ο ηγέτης) πρέπει να μονωθεί από τις προσωπικές προκαταλήψεις και τις πολιτικές επιρροές που να έχουν επιπτώσεις στο περιεχόμενο του σχεδίου.

Ένα μειονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι μπορεί να μειώσει το κίνητρο υπαλλήλων. Εάν ο ηγέτης δημιουργεί την πεποίθηση ότι οι μόνες αποδεκτές στρατηγικές είναι εκείνες που αναπτύσσονται στην κορυφή, μπορεί να βρεθεί μια εξαιρετικά unmotivated, Η.Ε-καινοτόμος ομάδα υπαλλήλων.

Εντούτοις, διάφοροι παράγοντες αποτελούν τη δημοτικότητα διοικητών. Κατ' αρχάσ, προσφέρει μια πολύτιμη προοπτική προϊστάμενος στον εκτελεστικό. Δεύτερον, με τη διαίρεση του στρατηγικού διοικητικού στόχου σε δύο στάδια - "σκεπτόμενος" και "κάνοντας" - ο ηγέτης μειώνει τον αριθμό παραγόντων που πρέπει να εξεταστούν ταυτόχρονα. Τρίτον, οι νέοι διευθυντές σε ιδιαίτερο φαίνονται να προτιμούν αυτήν την προσέγγιση επειδή επιτρέπει σε τους για να εστιάσει στα ποσοτικά, αντικειμενικά στοιχεία μιας κατάστασης, παρά με τις υποκειμενικότερες και συμπεριφοριστικές εκτιμήσεις.

Τέλοσ, μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να κάνει μερικούς διευθυντές να αισθανθούν ως παντοδύναμο ήρωα, που διαμορφώνει το πεπρωμένο των χιλιάδων με τις αποφάσεις του.