4. Η πολιτιστική προσέγγιση

Αυτή η προσέγγιση επεκτείνει τη συνεργάσιμη προσέγγιση στα χαμηλότερα επίπεδα στην οργάνωση όπως μια απάντηση στη στρατηγική διοικητική ερώτηση "πώς μπορώ να πάρω ολόκληρη την οργάνωσή μου στα golas και τις στρατηγικές μας;"

Ο στρατηγικός ηγέτης επικεντρώνεται στην καθιέρωση και την επικοινωνία μιας σαφών αποστολής και ενός σκοπού για την οργάνωση και τους υπαλλήλους άδειας για να σχεδιάσει τις δραστηριότητες εργασίας τους με αυτήν την αποστολή. Διαδραματίζει το ρόλο του προπονητή στο δόσιμο της γενικής κατεύθυνσης, αλλά ενθαρρύνει τη μεμονωμένη λήψη αποφάσεων για να καθορίσει τις λειτουργούσες λεπτομέρειες του ανώτερου υπαλλήλου το σχέδιο.

Τα εργαλεία εφαρμογής που χρησιμοποιούνται στην οικοδόμηση μιας ισχυρής εταιρικής σειράς πολιτισμού από τέτοιες απλές έννοιες όπως δημοσιεύοντας μια θρησκεία επιχείρησης και τραγουδώντας ένα τραγούδι επιχείρησης στις πολύ σύνθετες τεχνικές.

Αυτές οι τεχνικές περιλαμβάνουν την εφαρμογή της στρατηγικής με την υιοθέτηση της έννοιας του "ελέγχου τρίτος-διαταγήσ." Ο first-order έλεγχος είναι άμεση επίβλεψη δεύτερος - ο έλεγχος διαταγής περιλαμβάνει τη χρησιμοποίηση των κανόνων, των διαδικασιών, και της οργανωτικής δομής για να καθοδηγήσει τη συμπεριφορά. Τρίτος - ο έλεγχος διαταγής είναι λεπτότερος - και ενδεχομένως ισχυρότερος. Αποτελείται από τον επηρεασμό της συμπεριφοράς μέσω της διαμόρφωσης των κανόνων, των αξιών, των συμβόλων, και των πεποιθήσεων που οι διευθυντές και οι υπάλληλοι χρησιμοποιούν στη λήψη των καθημερινών αποφάσεων.

Αυτή η προσέγγιση αρχίζει να καταργεί τα εμπόδια μεταξύ "των φιλοσόφων" και "των πραττόντων."

Η πολιτιστική προσέγγιση έχει διάφορα πλεονεκτήματα που καθιερώνουν μια σε όλο τον οργανισμό ενότητα του σκοπού. Φαίνεται ότι η πολιτιστική προσέγγιση λειτουργεί καλύτερα όπου η οργάνωση έχει τους ικανοποιητικούς πόρους για να απορροφήσει το κόστος και το σύστημα αξίας.

Εντούτοις, αυτή η προσέγγιση έχει επίσης διάφορους περιορισμούς. Κατ' αρχάσ, λειτουργεί μόνο με τους ενημερωμένους και ευφυείς ανθρώπους. Δεύτερον, καταναλώνει το τεράστιο χρονικό διάστημα να εγκαταστήσει. Τρίτον, μπορεί να ενθαρρύνει μια τέτοια ισχυρή αίσθηση της οργανωτικής ταυτότητας μεταξύ των υπαλλήλων ότι γίνεται μια αναπηρία παραδείγματος χάριν, ο φέρνοντας ξένος επίπεδα μιας στα κορυφαία διαχείρισης μπορεί να είναι δύσκολος επειδή δεν γίνονται αποδεκτά από άλλους ανώτερους υπαλλήλους.

Η ισχυρότερη κριτική αυτής της προσέγγισης είναι ότι έχει έναν τέτοιο να συντρίψει δογματικό αέρα για το, και ενθαρρύνει την ομοιογένεια και την ενδογαμία.