Het Selecteren Van Een Benadering Van De Implementatie

Op basis van hun onderzoek naar beheerspraktijken bij een aantal bedrijven, hebben David Brodwin en L. J. Bourgeois III vijf verschillende basisbenaderingen van strategieimplementatie en strategische verandering geïdentificeerd.

1. De Benadering Van De Bevelhebber

De strategische leider concentreert zich bij het formuleren van de strategie, die strenge logica en analyse toepast. De leider of ontwikkelt de strategie zelf of controleert een team van ontwerpers die met het bepalen van de optimale cursus van actie voor de organisatie worden belast. Hij wendt typisch dergelijke hulpmiddelen aan zoals ervaringskrommen, de groei/aandeel matrijzen en de industrie en concurrerende analyse.

Deze benadering gaat in op de traditionele strategische beheerskwestie van "hoe ik, als algemene manager, een strategie voor mijn zaken kan ontwikkelen die dag-vandaag besluiten tot steun van mijn doelstellingen op langere termijn zullen leiden?"Zodra de"beste"strategie wordt bepaald, gaat de leider het tot ondergeschikten over die aan stafmedewerker de strategie worden geïnstrueerd.

De leider neemt geen actieve rol in het toepassen van de strategie. De strategische leider is hoofdzakelijk een denker/een ontwerper eerder dan doer. De Benadering van de Bevelhebber helpt de stafmedewerker moeilijk besluit van dag tot dag vanuit een strategisch perspectief nemen.

Nochtans, moeten drie voorwaarden voor de benadering bestaan om te slagen:

• De leider moet genoeg bevoegdheid hanteren om implementatie te bevelen; of, de strategie moet weinig bedreiging voor het huidige beheer vormen, anders zich zal de implementatie verzetten tegen.
• De nauwkeurige en geschikte informatie moet beschikbaar zijn en het milieu moet redelijk stabiel zijn om het toe te laten om worden geassimileerd.
• De strateeg (als hij niet de leider) is zou van persoonlijke biases en politieke invloeden moeten worden geïsoleerd die de inhoud van het plan zouden kunnen beïnvloeden.

Een nadeel van deze benadering is dat het werknemersmotivatie kan verminderen. Als de leider de overtuiging creëert dat de enige aanvaardbare strategieën die ontwikkeld bij de bovenkant zijn, kan hij vinden een uiterst unmotivated, V.N.-INNOVATIEVE groep werknemers.

Nochtans, geven verscheidene factoren van de populariteit van de Bevelhebber rekenschap. Eerst, biedt het een waardevol perspectief aan de president aan. Ten tweede, door de strategische beheerstaak in twee stadia te verdelen - "denkend" en "doend" - de leider vermindert het aantal factoren die moeten gelijktijdig worden overwogen. Ten derde, schijnen de jonge managers in bijzonder om deze benadering te verkiezen omdat het hen om zich op de kwantitatieve, objectieve elementen van een situatie, eerder dan met subjectievere en gedragsoverwegingen toestaat te concentreren.

Tot slotkan een dergelijke benadering sommige managers maken als almachtige held voelen, die het lot van duizenden met zijn besluiten gestalte geeft.